Een plan.
Ik ben momenteel bezig met schrijven. Een boek. Als we de definities wat volgen eerder een novelle dan een roman, maar over dergelijke termen zal ik niet vallen. Een boek dus. Iets wat ik liever niet naar een uitgever zou opsturen, maar via een service als lulu.com wil beschikbaar maken. Dan kun je kiezen of je dat gedrukt wil of als ebook. Tot daar het latere deel van mijn plan.

Deel 1 van mijn plan:
Ik maak een site. Daarop kun je gratis ende voor niets een eerste deel van mijn boek downloaden. Een preview/teaser als het ware.
Er staat ook een donate-knop op. PayPal of KickStarter of Indiegogo (daar ben ik nog niet helemaal uit). Via die knop kun je dus mijn boek sponsoren. Ik zet daar ook een ‘Advies-Sponsor-Prijs’ bij. Wat krijg je in ruil voor het betalen van die sponsoring of meer?
* Een maandelijkse update van wat ik al geschreven heb. Mijn boek zul je dus kunnen lezen als een serie.
* Als het boek klaar is krijg je ook het volledige ebook in de mailbox geworpen.
* Je kan me ook feedback geven (ik beloof niet dat ik daar rekening mee zal houden maar wel dat ik het zal lezen)
* Een vermelding in het nawoord van mijn boek

Wat hoort er nog bij mijn plan. De ‘Advies-Sponsor-Prijs’ zal lager zijn dan wat ik uiteindelijk vraag voor het ebook. Je krijgt dus ook korting want als alles klaar is komt het ebook in je mailbox terecht. (Korting is goed, dat leert alle reclame ons).

Het is een plan. In een vroeg stadium. Daarom deze blogpost.
Wat is jullie mening hierover? Is het een volledig gek plan? Zouden jullie gebruik maken van die Donate-knop? Hebben jullie tips?

Zodus, mijn plan. Alle feedback welkom. In de comments of via twitter of via mail op lennert@koffieonderdedouche.be
Bedankt voor jullie aandacht.

Daar lig je, naast mij te slapen, je rug naar mij gekeerd. Ik droom al half, net als altijd over jou. Mijn vinger schrijft zacht onze namen op je rug. Soms zoals het hoort.

Vaak ook alle letters door elkaar. ENRENNTIEL
Het lijken wel namen. TEENRILENN
Namen van monstertjes. LENNTREIEN
Onder ons bed. LINTENEREN

Maar wel van die lieve…  Monsters die al het enge verjagen onder een bed kan leven. De monstertjes houden ons veilig. Samen zijn we veilig. En gelukkig, dat ook.

Het is zo’n dag waarop ik cappuccino zou willen drinken terwijl ik het op het terras het juiste probeer te typen. Veel verder dan background: url(‘images/silhouettesurfer.jpg’) bottom right no-repeat fixed #DB821A; ben ik momenteel nog niet. Ik heb geen cappuccino. Ik drink Senseo-koffie met pads uit denaldi. Bonen malen had ik geen zin in want rechtstaan doet te veel pijn vandaag. Het leven is zo slecht nog niet.
Ik zit in de schaduw maar draag toch mijn zonnebril. Ik neurie mee met Tiga and Zyntherius terwijl het nog geeneens nacht is. Lach eens mee, dan zit ik hier niet zo alleen. Nog maar 2 Gauloises in mijn pakje. Gelukkig liggen er binnen nog drie.
Ik weet niet hoe het komt dat ik nu zo zeker ben. Ik durf plots wat ik vroeger nooit durfde, eerlijk zijn. Ik snap niet veel van het leven maar met jou erbij komt alles wel in orde. Gisteren dronk ik pintjes, niet veel te veel maar wel genoeg.
Ik heb je gemist maar gek genoeg is dat dragelijk. Daar zorgt de zekerheid voor. Ik wil wel weer verhuizen. Naar heel dicht bij jou. Ik zorg dat er plaats is voor jou. En ik zal het er mooi maken met spulletjes. Mijn posters (Star Wars – Spiderman – De Boekenjager) hang ik op in het bureau. Mijn hitchhikers-guide-kader komt wel in de living. Zo vergeten we nooit waar onze handdoek is. ‘s Avonds zullen we wijn drinken terwijl jij honderduit over je dag babbelt. Ik vertel dan ook wat ik deed.
Deze week ga ik een hemd, een das en een vest kopen. Die zal ik niet dragen als je volgende keer langskomt. Wel een blauwe jeansbroek (als er een in mijn kast ligt en ik het niet vergeten ben). Ik had aan een vriend gezegd dat ik naar de koers zou gaan kijken op café. Saint Vélo. (Gent-Wevelgem dus maar hier noemen we dat zo). Ik blijf wel thuis. Ik heb toch wat pijn. Jij begrijpt dat wel want je had me ervoor gewaarschuwd. En ik heb nog werk genoeg. Een flyer en een site, misschien nog wat details aan 2 affiches.
En vacatures zoeken. Iemand zal mij wel willen aanvaarden, ik kan toch een paar dingen en anders leer ik ze wel. Lang geleden liet ik mijn IQ testen en dat was geen slecht resultaat. Ik ben dus slim genoeg voor werk. In de tuin is het rustig. Zelfs met Fifty Foot Combo op volume 80%.
Ik ga ervoor. Adventure is out there! zoals Charles Muntz het al zei.
(En ik heb ook een beetje honger)

Op een min of meer volwassen manier heb ik een kinds blind vertrouwen in de liefde.
Wat is het toch met meisjes dat je ze niet mooi mag noemen, terwijl ze dat wel zijn? Jij bent mooi, ik zie het wel. En ik hou van je dus ik mag dat zeggen.
Ik heb wel al zin in een pintje. Niet dat ik een alcoholicus ben. Ooit was dat wel anders, ‘t is te zeggen, ooit kon het wel anders gelopen zijn. Ik breng niet langer de weekends  eenzaam huilend in de zetel door, gewapend met een fles whiskey en/of een bak Duvel. Alles proberend om mijn zelfopgelegd verdriet te vergeten. Nu doe ik niet meer mee aan verdriet.
Daar helpen jij en pillen aan mee. Elke middag eentje hoewel ik eerlijk moet toegeven dat ik dat gisteren vergeten ben. Ik rook nog een sigaret en mijmer een beetje. Elke nacht stuur ik je gemiddeld 12 sms’en telkens een beetje bang je wakker te maken. Ik zeg je wat ik voel en wat ik wil. Ik wil jou, voor altijd. Vroeger was ik bang van altijd maar nu niet meer.
Ik wil ook nieuwe schoenen en een nieuwe laptop. Die hoeven niet voor altijd bij me te blijven.
Ik wil ook weer kunnen wandelen. Dan kan ik reizen om dicht bij jou te zijn. Ik wil zo’n 66 kilometer reizen. Google Maps zegt me dat ik dan in de R’straat ben en daar staat jouw bed. Dan kom ik naast je liggen en geef ik je kusjes en fluister ik lieve woorden.
Ik wil je koffie brengen en naar animatiefilms kijken.  Ik mis je. Elke seconde dat je niet bij me bent. Soms slaap ik daardoor slecht omdat ik druk bezig ben de nachten af te tellen tot je weer naast mij ligt. Soms slaap ik ook goed. Dan droom ik dat het al zover is.
Net gooide ik mijn asbak om. As en peuken werden over de vloer gestrooid. Mijn moeder stofzuigde terwijl de hond zich verschool, bang van het geluid van de vallende asbak. Daarna kreeg hij een knuffel van me.
Kom je bij me wonen? Dan mis ik je niet. Ik beloof zo veel en jij gelooft me. Dat is goed want ik meen elk woord.

Ik heb een @dbuntinx’ke gedaan met mijn smartphone en tablet naar aanleiding van deze blogpost van hem: http://dbuntinx.tumblr.com/post/18948918079/notifications-are-evil – enkel sms’jes en telefoontjes worden mij nog kenbaar gemaakt met lawaai.
En ik moet eerlijk zeggen, het bevalt me heel erg. Het is rustig. Als mijn elektronisch speelgoed lawaai maakt ben ik sowieso geneigd om te kijken. Het is fijn dat ik nu enkel dat lawaai hoor bij de meer belangrijke zaken. Een sms van mijn lief, een telefoontje van een vriend die wil weten hoe het met me gaat…
Al de rest zal ik wel zien als ik kijk, wanneer ik daar tijd en zin in heb. Ik vind het niet meer nodig dat als ik op café zit dat ik tegekijkertijd nog eens met 3 verschillende ‘twitter-toog-gesprekken’ bezig ben. En zonder notificaties word ik daardoor niet meer toe aangezet. Als ik een boek lees wil ik niet meer uit dat wereldje gefloten worden door een email die aankomt. Ze verschijnen nog in mijn notificatiebalk, maar in stilte.
Ik gebruik mijn gadgets, niet omgekeerd. En ik geniet er van.

Lot. Engelbewaarder. Als het toch uwen tijd niet is hé.
Dit hoorde ik de laatste tijd veel. Als je het mij vraagt: bullshit.
Shit happens, sometimes it doesn’t. Niets ligt vast. Toeval bestaat. Punt uit.
Geluk hebben, dat bestaat ook. En dat heb ik gehad. Pech ook, maar soit. Vooruit kijken moet gebeuren. Dat heb ik de laatste maanden wel geleerd.
Ik leef nog, dus dat zal ik doen ook. Dat was sowieso al het plan. Enkel jammer dat dat plan nu enkele maanden langer op zijn uitvoering moet wachten.
De planning was nog niet helemaal klaar in mijn hoofd, maar de rook rond mijn hoofd was toch al verdewenen.
Ik kreeg mijn leven net weer op de rails en wist welke wissels ik nodig had. Het hoe en wanneer nog niet. Terug beginnen werken. Ondertussen ander werk zoeken. Daarna dan verhuizen. Weer dichter bij thuis. En dicht bij I.
Niet-zo-lange termijnplannen zijn nu langere termijnplannen. Ook korte termijnplannen zoals je verjaardag zijn vervangen door de belofte om de schade in te halen.
4-5-6 maanden sprak de dokter. Dan is alles weer zoals het was. Hoe ik mijn plannen daarmee kan verweven moet nog duidelijk worden.
Maar alles komt in orde. Dat moet wel. Met de hulp van (en ook voor) I., familie en vrienden. En misschien ook met de hulp van wat toeval of geluk.
Want dat bestaat wèl.

minnaresen lichtend tussen dag en nacht
problemen hoopvol uitgepraat
dát is Dromenvanger

Ook in pixels
lijk je prachtig
en verveel je
geen minuut. Uren
praten, soms ook
niet. Elke keer
geniet ik weer.
Kus mijn angsten
weg en hou
mij stevig vast.
Dan zal ik
voor eeuwig van
je houden. Dromen
naast jou is
niet nodig want:
jij bent er.

Dit was niet gepland. Maar planning is saai en dat wil ik niet zijn, dus hier gaan we.
Een kus waarvan ik niet goed weet waar die begon. Ik sliep, net als jij. Minder vast, maar toch meer daar waar dromen leven dan aan de overkant waar wakker gevierd wordt.
Een droom die onbewust plots waarheid werd.

En nu? Wie kan het zeggen?
Zolang we eerlijk blijven komt alles goed. Dat kan ik je beloven zonder dat ik daarvoor eerst de maan moet stelen. Niemand die deze zin snapt behalve jij. Dat volstaat. Ik weet wie jij bent en jij kent me bijna beter dan ik mezelf ken.
Geheimen durven we delen.

Dan vraag je of ik een romantische ziel ben. Vooral in dromen en gedachten moet ik toegeven. Of ik er echt zo goed in ben weet ik niet. Mijn talent om op de meest ongepaste momenten te lachen of te grappen staat vaak in de weg.
Maar fantaseren gaat me wel goed af. Als we nu eens samen vluchten naar ik-weet-niet-waar en ginder voor altijd blijven en tjah, ‘t is crisis en dus geen werk vinden en dan maar zwerver worden maar we zouden toch samen zijn. Niet? En ondertussen elkaar heel graag blijven zien. Voor altijd of iets dat er op lijkt. En als we elkaar ooit niet meer graag zien dan mag jij terugkeren en succesvol worden en jouw leven leiden. Ik blijf ergens in een goot liggen, want ik zou immers gefaald hebben. Zo is dat.

Dromen die niet kunnen maar hun basis is gebouwd op diepe wensen. Samenzijn. Misschien is vluchten en daardoor zwerven helemaal niet nodig. Houden van kan ook hier, waar dat ook is.

Laat me in katzwijm vallen door je schoonheid, die enkel ik kan zien, want ik kijk verder dan wat mijn ogen waarnemen. Naast jouw gewone schoonheid die iedereen kan zien ben je zoveel meer. Beweren dat enkel het innerlijk telt doe ik niet maar de combinatie van beide maakt je perfect. Want jij ziet ook wat ik voel.

Bijt op mijn lip, zwoel als alleen jij dat kunt. Dan hoef ik het niet doen en kan ik spreken en leven. Mezelf zijn.
Voelen is gek maar heerlijk. Soms zeg je niets en knik ik instemmend. Ik weet wat je bedoelt. Ik zwijg door stress en jij begrijpt dat. Morgen vertel ik immers alles en meer. Luisteren en troost, liefde en begrip. Nu eens jij dan weer ik, als het nodig is. Ik durf te beloven en vrees geen toekomst.
Jouw ogen worden door mij gevonden en ik verdrink in een zee van prachtig. Jouw zachte aanraking vist me weer op en ik weet dat ik gered ben. Ik streel je wang en kus je hals. Ik kriebel want te-lui-om-te-scheren is een eigenschap van me. Je huivert, maar geniet.

Niets van dit alles was gepland maar ik voel geen spijt. Ook geen angst.
Enkel geluk en verlangen.

Muziek heelt durft men wel eens te beweren. Dat is deels waar. Muziek maakt erg veel los. Dat kan positief zijn, maar evengoed negatief.

Just labeled mentally deranged

Soms herken je je erg goed in een nummer of tekst. Bij mij was dit Welcome Home (Sanitarium) van Metallica. Een nummer dat niet enkel vrij goed is qua opbouw en enkele behoorlijke riffs bevat, maar ook een lied met een tekst die ik erg persoonlijk kon invullen.

Sleep my friend and you will see
The dream is my reality
They keep me locked up in this cage
Can’t they see it’s why my brain says “rage”

Ik was gevangen in mijn eigen kooi van angsten, tranen en zwarte gedachten. Slapen, dromen, wakker zijn. Niets kon me meer schelen. Er was geen enkel verschil.
Elke nacht huilde ik me in slaap in de hoop niet meer wakker te worden om dan een paar uur later teleurgesteld toch weer te ontwaken. Totaal onvoorbereid maar toch verplicht zette ik weer mijn vrolijke masker op. “Alles gaat goed met me!” maar vanbinnen bloedde en schreeuwde en huilde ik.

Sanitarium, leave me be
Sanitarium, just leave me alone

“Laat me met rust. Ik heb geen hulp nodig. Alles gaat goed” probeerde ik iedereen wijs te maken. De waarheid zag er anders uit. Ik was bang mensen pijn te doen. Daarom duwde ik ze weg. Daardoor bracht ik nog meer pijn. Maar ik wou alles alleen oplossen. Mijn probleem, daar wilde ik niemand anders mee belasten. Integendeel, ik begon me meer en meer de problemen van anderen aan te trekken. Als ik anderen help is er met mij niets aan de hand, zo pretendeerde ik. Maar hun problemen en pijn werden deel van het mijne waardoor ik alsmaar dieper in een put wegzonk.
Ik zocht redenen om de pijn voor mezelf en anderen te verbergen en te verlichten. Ik was fout. Het spijt me.
Ik heb hulp nodig. Nu ik die durf aanvaarden komt alles goed.
Ik leer weer mezelf zijn. Wie mij zo niet wil kan vertrekken. Onlangs begon ik weer te merken hoe fijn het was om weer mezelf te zijn. Geen masker. Voor het eerst in jaren kon ik weer genieten van wie ik ben. (bedankt ouders, broers, vrienden, Ine. Jullie hebben me veel geleerd)

Mirrors stare back hard
Kill is such a friendly world
Seems the only way
For reaching out again

Spiegels maken me niet langer bang. Ik kijk en zie mezelf staan zonder dat ik hoef weg te kijken. Ik durf zelfs terugkijken. Ik ben tevreden met wat ik zie. Ik leer mezelf aanvaarden.
Nu besef ik dat de dood niet de enige uitweg is voor wat mijn probleem ook mag zijn. Ik ben de ontsnapping, maar niet meer alleen. De mensen die mij hierbij helpen weten wie ze zijn en dat ik ze graag zie. Ik sta nog maar aan het begin van een lange weg, maar de eerste moeilijke stappen zijn gezet.

Ik wil nooit meer terug naar het “sanitarium”. Ik hoop nooit meer op dezelfde manier naar het nummer te luisteren en me al zeker nooit meer zo te voelen. Mijn kooi zal doorbroken worden. En ik zal leven en liefhebben!

De tekst en muziek van Welcome Home (Sanitarium) zijn eigendom van de oorspronkelijke auteurs. Met deze post wil ik enkel mijn eigen invulling van het nummer verduidelijken. Meer info over het nummer: http://en.wikipedia.org/wiki/Welcome_Home_(Sanitarium)